Explore memorials

Voor vader Hendrik

Assen

Hij repareerde alles. Fietsen, radio's, ruzies. Bij hem werd niets weggegooid dat nog te redden viel.

Oma Mien

Zwolle

Mien was kleiner dan haar koelkast, met een lach die de hele kamer veranderde. Ze breide tot ze niet meer kon, ze maakte erwtensoep voor het hele flatgebouw, ze vergat nooit een verjaardag.

O(pa) van der Stok. Als leven lijden wordt is sterven een verlossing

Hier woonden wij. In dit huis ben ik opgegroeid, samen met mijn broer en zus, de hond(en), en onze ouders die er gewoon altijd waren. Bijna elk weekend gingen we met z'n allen naar de camping in Ermelo. Mijn vader en moeder voorin, wij achterin, de hond boven op de koffers. Niet bijzonder, zou je zeggen. Maar momenten om nooit te vergeten. Later heeft een combinatie van alzheimer en dementie hem langzaam weggehaald. Stukje bij beetje, in duizenden kleine momenten. Maar wie hij was, vóór de ziekte, dat blijft hier. In deze straat, in dit huis, in wat we samen waren. Voor mijn vader.

Oma Grietje

Emmen

Negentig jaar, waarvan zeventig in hetzelfde huis aan de rand van Emmen. Altijd koffie, altijd een verhaal.

Voor Cor, een rustige man

Almere

Cor heeft zijn hele werkende leven bij hetzelfde bedrijf gewerkt. Niet veel ophef, wel veel zorg voor de mensen om hem heen. Hij hield van zijn duivensportclub en van zwarte koffie zonder suiker.

Voor Pieter, mijn vader

Wassenaarse Slag, Wassenaar

Pieter was een man van weinig woorden en veel actie. Hij hield van zijn tuin, van klassieke muziek op zondagmiddag, en van eindeloos lange wandelingen langs de Wassenaarse duinen. Deze plek was zijn favoriete uitkijkpunt.

Mama, voor altijd dichtbij

Apeldoorn

Annelies leefde voor haar gezin, voor haar pianoles op woensdagmiddag, en voor de meeuwen op het strand van Vlieland. Iedereen die haar kende, kreeg een stukje van haar warmte mee.

Op de boerderij blijft het stil

Lochem

Jan boerde 52 jaar op deze plek. Hij stond op met de zon en ging naar bed met de melk. De koeien kenden zijn loop, en de buren zijn lach. Er is niemand die zo'n diepe lach had bij een grap die je drie keer hoorde.

Bij tante Lucie was elke dag een feestje

Rotterdam-Kralingen

Lucie verzamelde mensen zoals anderen postzegels. Haar etentjes liepen door tot zonsopgang, haar verhalen waren altijd net iets te lang, en niemand ging er ooit bedroefd weg. Ze was de tante die iedereen wilde hebben.

De snor heeft hem gedrukt

Weinig woorden veel daden.

Daan, onze zoon

Maastricht

Daan was 19 jaar. Hij hield van skateboarden bij de fontein, van ramen wassen op vrijdag bij z'n moeder, om zijn vrienden gaf hij meer dan om zichzelf. We laten hem niet los, we leren leven met de stilte die hij achterliet.

Tante Greet

Havenkant, Marken

Tante Greet woonde haar hele leven in Marken. Elke ochtend zat ze hier op het bankje aan de haven met een thermosfles koffie en zwaaide naar voorbijvarende botters. We zijn elk jaar in mei nog steeds welkom met de tassen die ze ons leerde haken.

Tot ziens, Yiayia Sofia

Naxos, Cyclades, Greece

Yiayia Sofia spent her last years overlooking the Aegean from this small whitewashed terrace on Naxos. She listened to the bells of the goats coming up the hillside in the morning and to the sea at night. She passed peacefully in her chair, looking at the water.

Nonna Giulia

Trastevere, Rome, Italy

Nonna ran a small trattoria on this corner for over thirty years. Her ragu took six hours and she never wrote the recipe down. The trattoria is gone now, replaced by a gelato shop, but the corner is still hers in our memory.

Papa Jan de Vries

Wassenaarse duinen

Pa was vrijwilliger bij Natuurmonumenten en kende elk paadje in de Wassenaarse duinen. Op deze plek leerde hij ons konijnensporen herkennen en haalde hij eens een gestrande zeehond terug naar het strand. Hij overleed in 2018, op 78-jarige leeftijd.

Obaachan Yuriko

Cherry blossom park near Yoshino, Nara, Japan

My grandmother grew up in this village before the war and moved to Tokyo in 1958. She came back every cherry blossom season for the rest of her life. She passed last year, on the day the trees flowered. We scattered her ashes here, on a quiet morning, between the rows.

Boris (1980-2019), our jazz uncle

Vanguard, Greenwich Village, New York, USA

Uncle Boris played stand-up bass in this club for over twenty years. He'd be on stage every Tuesday and Thursday night, half-drunk and entirely brilliant. We placed a small plaque on his usual stool, with permission of the new owners. The plaque is still there.

Grossvater Werner (1934-2017)

Black Forest, near Triberg, Germany

Werner was a forester in the Black Forest for over fifty years. He knew every trail, every old beech and the song of every bird. We scattered his ashes near this clearing where he used to take us mushroom-picking on autumn weekends.

Buurman Frits

Speeltuin/school Akkerstraat, Eindhoven

Frits onderhield onze speeltuin elke zaterdag, vrijwillig, vijfendertig jaar lang. Hij verfde de banken, smeerde de schommels en haalde de prullenbakken leeg. De wijk weet het misschien niet meer, maar de speeltuin staat er nog dankzij hem.

Granny Beatrice (1928-2021)

Battersea Park, London, United Kingdom

Beatrice ran a small flower shop in Battersea for forty-two years. She would close the shutters at six and walk this exact path home along the river, every evening. We placed a small marker at her favourite resting bench. Visitors are welcome to leave a stone.

Abuelo Carlos

Pier at Cadaques, Costa Brava, Spain

My grandfather fished from this exact pier every morning for forty years. He never caught much, but he caught enough. After he passed we still come here at sunrise on his birthday. The pier knows us.

Mevrouw Hendriks

Maaszicht, Maastricht

Mevrouw Hendriks woonde de laatste vijftien jaar in een verzorgingstehuis met uitzicht over de Maas. Vanuit haar raam kon je de boten zien en ze wist altijd waar ze vandaan kwamen.

Mormor Astrid (1931-2019)

High Coast Cliff, Gotland, Sweden

Astrid grew up on Gotland and never lost her accent. She told us stories of summers spent at this cliff, watching the boats from the mainland. She wanted to be remembered here, where the wind is still and the sea is everything.

Opa Wim (1936-2025)

Heuvelrug bij Doorn

Opa wandelde tot zijn 88e elke woensdag dezelfde route over de Heuvelrug. Op deze open plek keek hij meestal nog even naar het noorden voor hij omdraaide. Hij is dit jaar overleden.

Opa Henk Veldkamp

Hoge Veluwe, Otterlo

Onze opa wandelde elke zondag op de Veluwe. Hij kwam altijd uit op deze open plek, ging op zijn favoriete bank zitten en keek minutenlang naar de heide voordat hij weer terugliep. We hebben zijn as hier verspreid in oktober 2019.

Moeke Riek

Tuin aan de Spoorlaan, Enschede

Moeke had de mooiste tuin van de buurt, zei ze altijd zelf. De pioenen kwamen elke juni terug. We hebben deze plek gemarkeerd als herinnering, ook al woont er nu iemand anders.

Tante Stien

Veerpont, Heusden

Tante Stien was 35 jaar veerman op de Maas. Ze kende elke passagier en wist op tijd of de zee in de winter dichtvroor of niet. Op deze plek bij de oude steiger denken we het meeste aan haar.

Theo van Leeuwen

Achter de Dom, Utrecht

Theo zat dagelijks op het terras van zijn stamcafé in de binnenstad. Hij was zoiets als de onofficiele burgemeester van het straatje. Op zijn vaste plek staat nu een plaatje met zijn naam.

Andrzej, Polish 22nd Artillery (1923-2014)

Warriston Cemetery, Edinburgh, Scotland

Our great-grandfather served alongside Wojtek the bear with the Polish 22nd Artillery Supply Company in Italy. He moved to Edinburgh after the war and is buried here. We come on Polish Armed Forces Day each year.

Vovo Mario

Chapel hill near Sintra, Portugal

My grandfather built the small chapel that still stands on this hillside, brick by brick, between 1964 and 1967. He used to bring us up here on Sunday afternoons. He was buried at its base in 2015. The chapel still smells of incense.

Grandma Rose (1925-2022)

Lakeshore, Muskoka, Ontario, Canada

Rose came to Canada from Glasgow in 1948 with a single suitcase. She raised six children in this small house on the edge of the lake. The house is still in the family, and so is the bench at the back where she used to sit with her tea. She lived to 97.

Tio Roberto

Lapa, Rio de Janeiro, Brazil

Tio Roberto sold sugar cane juice from a small cart in Lapa for thirty years. Every musician knew him; every musician owed him a drink. After he passed we placed a small wooden sign on the wall opposite his usual spot. It says only his name and the years.