Ontdek gedenkplekken

De hunebedden van Borger

Borger

Als kind speelden we hier verstoppertje tussen de stenen. Vijfduizend jaar oud, en wij dachten dat ze van ons waren.

De driehoek, Camping in de Rimboe

Vanaf 1987 kwamen we hier samen met onze ouders en heel heel veel vrienden elk weekend. De driehoek was de naam van onze caravan. Maar het had rustig de zoette inval genoemd kunnen worden, dagen en avonden lang spelletjes en gezelligheid. De camping is er nog steeds maar totaal anders als toen, iedereen had zijn eigenplekje en kon z'n caravan zetten zoals hij het zelf wilde, stromend water ....tja het was er wel maar kwam uit een grote ton die vlak naast je plekje stond en die je ieder weekend eerst weer moest vullen met een tuinslang. Stroom haalde je uit een auto accu en als die op was van de accu in de auto en als die dan weer op zijn beurt leeg was...dan wist je Zondag moeten we eerst even duwen voordat we naar huis kunnen. Of je riep Rik de klusjes man van de camping, zijn jeep was een rijdende werkplaats, man van weinig woorden maar met gouden handen! Later werden we wel aangesloten op stromend water uit eigen put, het riool en kregen we stroom en zelfs kabel tv! Heerlijk om aan terug te denken.

Het bankje bij het Oranjekanaal

Odoorn

Hier zat opa elke zondagmiddag met z'n thermoskan. Het kanaal trok voorbij, hij keek en zei weinig.

De ijssalon op de hoek

Lange Herenstraat, Haarlem

Drie generaties Italiaans ijs, vaste plek in de zomerherinneringen van iedereen die hier ooit heeft gewoond. De pistache was de beste van Noord-Holland, en de eigenaresse onthield iedereens favoriet.

Het strandhuisje

Schiermonnikoog, oostkant

Vier zomers per jaar verbleef ons gezin hier. Inmiddels staat het er niet meer, maar de het paaltje aan het oude hekje met de wegwijzers zijn er nog. Soms is dat al genoeg.

De grotsteen bij de waterval

Waterval Vaals

Op deze grotsteen heeft mijn opa zijn naam gekrast in de zomer van 1956. Hij is nu, bijna zeventig jaar later, nog leesbaar. We hebben de plek vastgelegd omdat wandelpaden veranderen en we niet willen dat-ie ooit verloren gaat.

De bocht in het bospad

Norgerheide, Drenthe

Hier liepen wij elke kerstochtend met opa. De bocht ligt precies waar het bos verandert in heide. Hij stopte altijd even, ademde diep in en zei dan: zo, vandaag is het mooi.

De grote eik

Boomgaard bij Winterswijk

Een eik die volgens overlevering zo'n 200 jaar oud is. In zijn schaduw is mijn vader opgegroeid en jaren later mijn dochter. We hebben hem gemarkeerd zodat we hem kunnen blijven vinden, ook als de omliggende boomgaard ooit verandert.

De vissersboot van opa

Volendammer haven

Opa's botter ligt hier al twintig jaar niet meer, maar deze ligplaats was al die tijd 'van hem'. Op deze plek voelt het alsof hij nog steeds even van boord stapt om bij ons aan tafel te schuiven.

Het kleine Praagse cafe van tante Eva

Bij Karelsbrug, Praag, Tsjechie

Tante Eva emigreerde in 1968 naar Praag en begon daar een klein cafe achter de Karelsbrug. Iedereen die haar kende dronk er ooit een koffie. Het cafe is nu van iemand anders, maar het hoekje bij het raam blijft van haar.

Het bankje van mijn moeder

Sloten, Amsterdam

Mijn moeder zat hier elke dag een uur. Ze noemde het haar denk-bank. Toen ze niet meer kon lopen hebben we haar er met de auto naartoe gereden. Sinds ze er niet meer is kom ik er zelf elke maand om dezelfde plek even van haar te bewaren.